“Renaissance”

“I like being beautiful. I like to stay fit. That’s why I like Avalon. With Avalon, I know I’m beautiful. And I’m going to stay that way. Avalon. For a better world. Health. Beauty. Longevity. Avalon. We’re on your side. For life.”

Crno-bijeli.
Animirani.
Triler-Sf.
Pariz 2054.

Ovo je ukratko film “Renesansa”, a riječi iz uvoda se mogu čuti sa svih bilborda u Parizu. U apokaliptičnom svijetu underworlda mračnih sijenki, kriminala, droge, korupcije, na površini najmoćnija kompanija Pariza “Avalon” se bavi kozmetičkim manipulisanjem ljudima, sa motom: Zdravlje-Ljepota-Dugovječnost.

Za priču je bitno svega nekoliko likova. To su policajac kao glavni lik, nestala đevojka-naučnica oko koje se sve vrti, njena sestra od koje policajac traži pomoć, šef kozmetičke tvrtke u kojoj je bila zapošljena nestala naučnica, i lik koji je oteo.

Ime izabrano za glavnu kompaniju Pariza 2054. godine – Avalon – neminovno vuče paralele sa legendarnim gradom Avalonom (današnji Glastonberi?) đe se kralj Artur povukao nakon bitke sa Mordredom, da, smrtno ranjen, na tom čarobnom ostrvu Avalonu izvida rane i preživi, što je samim tim odličan naziv za kompaniju koja radi pod parolom “ljepota-zdravlje-dugovječnost”.

Čudno poigravanje imenima u filmu koja ni najmanje ne zvuče francuski bi moglo biti u funkciji opisivanja multikulturalnog Pariza ’54-e, no prva asocijacija je sigurno na Kjubrikovo remek-djelo “Paklena pomorandža” i ubačivanje rusizama u uobičajeni vid konverzacije.

Glavni junak, policajac, predpostavlja beatokratiji “Avalona”, koja za sobom vuče dehumanizaciju, licemjerstvo, otuđenje – model čojeka koji umire i ne smije biti besmrtan. Jedna od parola pod kojom ide udarac beatokratiji je i “Život nema smisla ako se ne završi smrću”.

Plitka filozofija koja stoji iza ove parole je i u filmu prikazana plitko – policajac će postojanja ove parole postati svjestan svega nekoliko sati prije nego oslobodi naučnicu. Samo sprovođenje filozofije smrti od strane policajca naučnici koja odbija da formulu ponese sa sobom u anonimnost je šokantno – nakon što ona odluči da formulu besmrtnosti objavi kompaniji koja zapravo vlada Parizom, on, sa svježe pokupljenom filozofijom, odlučuje da joj prekrati život, puca u nju s leđa i tako tajna besmrtnosti ostane sačuvana u njenom plutajućem lešu kroz kanalizacijske vode Pariza.

I pošto od traženja značenja u bilo kakvoj logici čitave scene, ideje, i same priče naravno nema ništa, simboličko značenje je ogromno, i vrlo prosto i jednostavno opisano kroz suprotnosti – pad ljepote u kanalizaciju – jasno ukazuje na zloupotrebu estetike kako bi se zaobišla etika, i da se pod pojmovima ljepota-zdravlje-mladost u korporacijinim promocijama i aktivnostima podvaljuje težnja ka besmrtnosti, na kraju i dolazi do besmrtnosti, a što sve služi kako bi se vladalo narodom. Zapravo, samo – vladalo.

Film je za – gledati pod obavezno – i pored u početku malo teže shvatljive priče, naoko klasičnog holivudskog miljea i klišeiranog SF početka.

I obavezno francusku verziju (a ne englesku), koja zvuči autentično i daje bolju melodiju dijalozima u filmu kao i samom filmu.